Ημερολόγιο — Μέρος 1

 

            10 Νοεμβρίου

Ξεκίνησα το ημερολόγιο. Τα τελευταία 150 χρόνια τα θυμάμαι, αλλά τα πιο παλιά αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Το τετράδιο είναι της κυρίας. Το πήρα από το ράφι με τα αρωματικά. Είχε πάνω κάτι λουλούδια, δεν μου άρεσαν, αλλά έχει καλό χαρτί. Ο Μουτζούρης με κοίταξε και είπε: «Αν γράψεις για μένα, θέλω δικαίωμα επιμέλειας». Του έδωσα ένα σελιδοδείκτη. Τον έφαγε.

          11 Νοεμβρίου 

Η κυρία έβρασε φασκόμηλο. Το σπίτι μύρισε σαν μοναστήρι του 1823. Ο Μουτζούρης ήπιε λίγο και κοιμήθηκε πάνω στο τραπέζι. Το κουτάλι του φασκόμηλου εξαφανίστηκε. Το βρήκα πίσω από το ραδιόφωνο. Ο Μουτζούρης είπε: «Ήταν αποστολή». Δεν εξήγησε. 

13 Νοεμβρίου   

Η ηλεκτρική σκούπα ξαναβγήκε. Ο Μουτζούρης εξαφανίστηκε κάτω από τον καναπέ. Εγώ πήγα πίσω από το ψυγείο. Το μηχάνημα αυτό κάνει θόρυβο σαν να ρουφάει ψυχές. Ο Μουτζούρης είπε: «Αν ξαναμπεί αυτό το τέρας στο σπίτι, φεύγω για το εξοχικό». Του είπα: «Δεν έχουμε εξοχικό». Μου απάντησε: «Τότε θα πάω να μείνω με το ξωτικό του διπλανού σπιτιού. Έχει μόνο φαράσι.»

        14 Νοεμβρίου 

 Ο Μουτζούρης ανέβηκε στο περβάζι και κοίταζε έξω για ώρες. Έβρεχε. Του είπα: «Δεν έχει τίποτα εκεί». Μου απάντησε: «Έχει περιστέρια που δεν με φοβούνται. Είναι ύποπτο.» Μετά πήγε και κάθισε πάνω στο ημερολόγιο. Το ζέστανε. Τώρα οι σελίδες μυρίζουν γάτα και φασκόμηλο.

 

16 Νοεμβρίου

Χθες δεν έγραψα τίποτα. Ο Μουτζούρης έκλεψε το ημερολόγιο. Το έψαχνα όλη μέρα. Το βρήκα κάτω από το κρεβάτι, δίπλα σε μια παλιά κάλτσα και ένα κουτί με φακελάκια τσάι. Ο γάτος με κοίταξε και είπε: «Ήθελα να γράψω κι εγώ κάτι». Άνοιξα το ημερολόγιο. Είχε ζωγραφίσει ένα ψάρι και είχε γρατζουνίσει τη λέξη «μυστικό». Δεν ρώτησα τίποτα. Απλώς έγραψα: «16 Νοεμβρίου. Το ημερολόγιο επέστρεψε. Ο γάτος είναι ακόμα ύποπτος.»